Afran’dan,
Nefesim boğazıma tıkanmış, işittiğim şeylere bir mana vermeye çalışıyordum.
“Anan yanına yaklaştırmıyor diye döve döve öldürdü.”
Jinbavın kelimeleri sanki yıllardır kör sağır olduğum şeyleri yüzüme vururken şaşkınlık yada hayret hissetmiyordum.
Sanki o çocuk aklımla annemin bebek doğurduğu için ölmediğini biliyordum da herkesin söylediğine inanmak işime geliyordu.
Yıllardır kaçtığım gerçekler karşısında duyularım uyuşmuş gibi boş gözlerle bakarken babam panikle bize doğru döndü.
“Dövmedim. Ben ona sevdalıydım. Çocuklarımı alıp gideceğim diye tutturdu. Gitmesin diye...”
Gitmesin diye anneme her ne yaptıysa aslında merak bile etmiyordum çünkü ata bildiğim, sevgisini kaybetmemek için her şeye göğüs gerdiğim babam gözlerime bir yabancı gibi gözüküyordu artık.
Kendimi bildi
