1 AY SONRA
TOYGAR
Finaller yaklaşıyordu. Mezuniyete çok az kalmıştı. Bütün gece çalışma masamın başında uyuklamamak için kahve üstüne kahve tüketmiştim. Kupaların dibinde biriken telveler, havaya sinmiş acı kahve kokusu ve masanın üstüne gelişigüzel yayılmış fosforlu kalemler… Hepsi aynı yorgunluğun sessiz tanıklarıydı. Masada ders notlarının, kitapların üzerine eğilmekten bütün vücudum tutulmuştu; omuzlarım sertleşmiş, boynumu her çevirdiğimde hafif bir sızı hissediyordum. Göz kapaklarım ağırlaşmıştı ama bırakmaya niyetim yoktu. Saatime baktım, 03.15’i gösteriyordu. Sabah sekizde kalkmam gerekiyordu ve bu düşünce, uykuyla aramdaki ince çizgiyi daha da inceltiyordu.
Masadaki kalemleri bir araya toplayıp defterleri üst üste koyarken yatağa kaydı gözüm. Hayat sere serpe uyuyordu. Derin uy
