TOYGAR
Kazanın dördüncü gününde balkondaki sandalyede oturmuş dışarıyı izliyordum. Tabii izlemek denirse buna. Bakıyordum ama görmüyordum. Çünkü aklım tamamıyla Hayat’taydı. Onunla yaşadığım günler, kokusu, gülüşü… Hafızam onu sedyenin üzerinde son gördüğüm o anı silmişti sanki. Sadece güzel anılar, tatlı sözler dönüp duruyordu kafamın içinde.
Günlerdir hiçbir şey yiyemiyordum. Doğru düzgün uyuyamıyordum. Ne zaman gözümü kapatsam o kaza anını hep tekrar tekrar yaşıyordum. Sürekli ruhum çekilmiş gibi halsizdim. Mecbur kalmadıkça konuşmuyordum. Telefonumu tamamen kapatmış, herkesle iletişimi kesmiştim. Bir zamanlar hevesle kapısından girdiğim evim şu an sadece soğuk dört duvara dönüşmüştü. Sanki canlı renkler gitmiş yerine soluk renkler gelmişti.
Başımı balkonun korkuluklarına yaslayarak
