TOYGAR
Öfkeyle odama doğru hızlı adımlarla yürüdüm, odaya girince kapıyı arkamdan tüm gücümle çarparak kapattım. Hatırlamıyordu... Lanet olsun, hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Dün geceki öpüşmelerimizi, içinde gidip gelirken bacaklarını belime sımsıkı dolayışı, nefes nefese kulağıma fısıldadığı “Durma, lütfen böyle devam et, daha hızlı” deyişi,... Her biri zihnimde capcanlı duruyordu. Neredeyse, ben mi bunları kafamda kuruyorum, hayal mi ediyorum diye şüpheye düşmeye başlayacaktım. Ama hayır, hepsi gerçekti. Her dokunuş, her inilti, her saniye gerçekti; teninin sıcaklığı, kokusu hala burnumdaydı.
Ellerimi saçlarımın arasından geçirerek sinirle çekiştirdim, acıyla karışık bir “Of!” sesi çıktı ağzımdan. Derin bir nefes almaya çalışırken birden aklıma geldi: Telefonumu mutfakta, masanın üstünde
