Hazan Korkmaz
Gördüğüm adam Kenan olamazdı. Buna tüm kalbimle emindim. İnsan insana benzerdi sonuçta… Sadece sırtını gördüğüm birini Kenan’a benzetemezdim, değil mi? Kendimi kandırıyordum belki de. Ama kalbim... kalbim bir anlığına sanki onu hissetmişti.
“Kenan bana bunu yapmazdı ki…” dedim içimden, kelimeler boğazımda düğümlenerek.
Ardımda yankılanan bir sesle irkildim. Doktorun asistanıydı.
“Sıranız geldi, buyurun,” dedi nazikçe.
Giden arabaya son bir kez baktım, içimdeki şüpheyle karışık acıyı yutkunarak bastırdım. Sonra derin bir nefes alıp geriye döndüm. Artık ne olursa olsun önümdeki hayata, bebeğime odaklanmalıydım.
“Hazan Korkmaz’dı değil mi?” diye sordu doktor. Bu ilk randevuydu. Eğer içime sinerse bundan sonra hep ona gelecektim.
“Evet, benim doktor bey.” dedim, sesimdeki
