Bilinmeyen Bir yola çıktı bedenim. Aklım geri de kaldı. Gözlerimi açtığım , aşık olduğum şehirden uzaklaşırken içimden ılık bir şeyler akıp gitti. Nasıl oldu bilmiyorum. Nasıl bindim otobüse bilmiyorum. Sanki bir şey beni ele geçirmiş de , bedenimin kontrolünü ele almıştı. Kucağımda uyuklayan oğlum , yanıma da iki tane valiz. Başka bir şeyim yoktu hayatta. Yeni bir şehir de , yeni bir hayat kuracak kadar biraz param vardı sadece. Beni özlemle bekleyen bir ailem, yokluğumu hissedecek sevdiklerim.
Belki Tayfun arardı , ama onu da görmek istemiyordum artık. Yorulmuştum hayattan. Özlemekten , değersizlik hissinden. Otobüs şehir içinde elerlerken , saatler sürecek bir yolculuğa ilk adımı atmıştım. Belki de daha önce gitmeliydim bu şehirden. Daha önce terk etmeliydim hafızam da kalan güzel anıl
