Tuana kucağında oğluyla ağlayarak çıktı restorandan. Kucağında küçücük bebeği bile anlamıştı Poyrazın ne dediğini. Batuhan yaşından daha zeki ve algısı güçlü bir çocuktu. Şimdiye kadar onun böyle basit sözler duyduğundan bile haberi yoktu. Kollarını boynuna sıkıca dolayan oğlunu iyice kavrayıp bir taksi çevirdi.
Yarım saat sonra evlerinde olduklarında oğlunu kucağına oturtup yatağın üzerine oturdu.
"Bana bak annecim " Batu maviş gözlerini annesine gösterdi. Küçük dudakları büzülmüş , ağlamamak için sıkıyordu. Gözleri dolu dolu olmuş coşan bir okyanusa benziyordu.
"O amca öyle demek istemedi bebeğim . Sadece bana biraz kızgın "
Batu yaşından beklenmeyecek bir cevapla annesinin kucağından indi.
"babası olmayana piç diyorlar ama . Esra da dedi , annesi de dedi " deyip koşarak salona geçt
