Artık son bir dalga beklerim alıp beni de götürsün diye.
Sonsuzluğa kucak açtı adam. Önünde masmavi gök yüzü , ayağının altığında ufalanan kaya parçaları. Bir adım daha atsa bitecekti her şey. Bütün dertler sona erecekti. Mutlu olacaktı belki. Bu kadar günahla cennete gitmeyeceğini bilse de , belki kalanlara Dünya da cehennemi yaşatmazdı. Tuananın gözlerine her baktığında mavi bir alev yanıyordu göz bebeklerinde.
Hiçbir şey acıtmıyordu ya canını. Milyonda bir görülen rahatsızlığı bile engelleyemiyordu ruhunun ızdırabını. Acıyordu işte canı . Çok acıyordu hem de. Oysa ne kadar çok isterdi , o depoda ölmeyi. Kardeşinin acısını yaşamamayı. Cennet damlasının gözlerine bakarak ölmek. Belki de Bu Dünya da ona verilen en güzel hediye olurdu. Ama ölememişti işte. Yıllarca insanlar acıdan kıvrana
