Dante ile yaptığımız o ilk kahvaltının üzerinden bir hafta geçmişti. Vücudumun her gölge karşısında irkilmeden var olmayı yeniden hatırlamaya çalıştığı yedi günlük temkinli bir iyileşme süreci, Asel’in klinik kontrolleri ve malikânenin bitmek bilmeyen koridorlarındaki sessiz yürüyüşlerle dolu yedi koca gün...
Devran ile aramıza ördüğümüz o mesafeli yedi gün... Önemli olmayan konulardan konuştuğumuz ortak öğünler, koridorlarda birbirimize verdiğimiz kısa baş selamları ve birbirimiz için ne ifade ettiğimizi anlamaya çalışan iki insanın o tuhaf dansı...
Aşık değildik. Tam anlamıyla arkadaş da sayılmazdık. Mecburiyet ile seçim arasındaki o boşlukta var olan, adı konulmamış bir şeydik.
Zamanımın çoğunu malikâneyi keşfederek geçiriyordum; biraz huzursuz olduğumdan, biraz da hareketsiz kalmanı
