Depodaki o kara günden sonraki üç gün boyunca, bu kirli bilgiyi üzerimden yıkayıp atabileceğime kendimi inandırmaya çalıştım. Saatlerce duşun altında kalıyor, günde kaç kez kıyafet değiştirdiğimi saymıyordum. Aynalara bakmaktan köşe bucak kaçıyordum; çünkü oradan bana babamın gözlerinin bakmasına tahammülüm kalmamıştı. Lara yiyemediğim yemekler, içemediğim çaylar getiriyor; her an başımda endişeli bir nöbet tutuyordu. Bu ilgisini takdir etsem de karşılık verecek gücü kendimde bulamıyordum.
Bahçede oturmuş, boş bakışlarla uzakları seyrederken arabaların yaklaştığını duydum. Birden fazla araba... Motor sesleri çok yüksek ve fazla saldırgandı; eve her zaman gelen o sessiz lüks araçlara hiç benzemiyorlardı. Cihan saniyeler içinde yanımda bitti, elimi koluma atıp "Hemen içeri geç," dedi.
"Nel
