Akşamın karanlığı hücreye çöktüğünde, kapının sürgüsü gürültüyle açıldı. Rogan’la yaşanan o gizli, zehirli anın hayaleti henüz dağılmamıştı ki, içeriye ağır, boğucu bir alfa baskısı doldu. Vorn, yanında kıdemli iki betası, Kael ve Brun ile birlikte eşikte duruyordu. Üçünün de gözlerinde aynı aç, vahşi parıltı vardı; avlarını köşeye sıkıştırmış kurtların tatmin dolu bakışı.
Kiara, yatağın köşesine büzüldü. Beden dili mükemmel bir korku ve itaat maskesiydi, ama zihninin derinliklerinde Anne Kurt, bu anı kaydetmek için buz gibi bir sessizliğe gömülmüştü.
“Hâlâ kırılmadın mı, Kış Ocağı?” diye hırladı Vorn, kemerini çözerken. Sesi, bir kırbacın şaklaması gibi odayı yardı. “Seni yoracağımızı söylemiştim. Declan’ın narin dokunuşlarını unutana kadar.”
Brun ve Kael, liderlerinin işaretiyle harek
