MASAL
Ateş evden gidince şaşkınlıkla masada öylece kaldım. Ağlamak istedim ağlayamadım. Tabağımdaki çorbayı içtim zoraki. Yutkunamıyordum vücuduma bir acı yayılmıştı. Ona Aras mı demiştim… Bu haksızlıktı ona yaptığım çok büyük bir haksızlık hem de. Aslında sevdiğim Ateş’i onu gerçekten seviyordum sadece kimi zaman işte farkında olmuyordum. Hayatımda ilişkiyi Aras’tan öğrendim sanki tüm doğrular onunla yaptıklarımdı. Sanki hep onunla yaptıklarımı yapmam gerekirdi gibi geliyordu.
"Sence haksız mı?"
Kafamı kaldırdım. Aras... Gerçek değil bunu yapma kendine gerçek değil... Kafamın içinde hepsi. Ben deli değilim. Aras öldü. O öldü…
"Ben..."
"Onu üzüyorsun. Seni mutlu etmek istedikçe. Bu haksızlık Masal.”
"Üzmek istemiyorum. Seviyorum onu. Gerçekten onda seni gördüğüm de yok. Siz ikiniz… Ç
