Cihan kapıyı açar açmaz Beril'e sordu: "Yavuz Abi nerede?"
Beril, Cihan'ın allak bullak olan, yoğun duygularla gerilmiş yüzüne endişeyle baktı. "Bahçede Cihan Bey, kahvaltı yapıyor," dedi.
Cihan başını sallayıp tek bir saniye bile beklemeden, adımlarını hızla evin bahçesine yönlendirdi.
Cihan, hızla bahçeye ulaştığında, Yavuz onu görür görmez saygıyla ayağa kalktı. Cihan, Yavuz'un bu aşırı hürmetkâr davranışını sevmiyordu. Zamanında babasının bir an bile yanından ayrılmayan bu adam, şimdi de Cihan'a aynı saygıyı gösteriyor, onu bir an yalnız bırakmıyordu. Cihan anlıyordu ki, vefa böyle bir şeydi.
Cihan, başıyla selam verip, yüzündeki gerginliği gizleyerek, "Afiyet olsun," dedi.
Yavuz, bebekliğinden beri tanıdığı Cihan’ın yüzünden, daha görür görmez canının sıkıldığını anlamıştı. K
