Ardına döndüğünde karşısında duran adama büyük bir minnetle baktı. O'na karşı saygısı bakiydi. Kendisi karşısına hiç çıkmamıştı ama elini hep üzerinde hissetmişti. İsmini sürekli etrafında duyardı. O yüzden belki de kendisini de eşini de çok iyi tanıyordu. Her en kadar çocukları hakkında hiç bir şey bilmese de.
"Sağ olsun komutanım." Diyebildiği sırada Mahir Atmaca masanın etrafını dönüp önüne kadar geldi. "Bu bakışları nerede görsem tanırım. Bu ağırbaşlılığı, bu duruşu unutmam mümkün değil." Boğazına oturan o koca şeyi ittirmekle falan uğraşmadı Vural. Babası, en ağır tarafıydı.
"Seni sınır dışından alabilmek için bizi biraz uğraştırdın ama sonunda vatanındasın."
Duyduklarıyla kaşları çatıldı. "Burada olduğun için mutluyum. Emin ol baban da aynı mutluluğu yaşıyordur." Vural'ın bakış
