Defne duraksadı. Aklına her türlü ihtimal gelirken, yüzünün asıldığını, kalbinin de hızla çarpmaya başladığını hissetti.
"Ne?"
Diyebildi sadece kendini toparlamaya çalışarak.
"Şu an hastanedeyiz, bu yüzden ben cevap vermek istedim."
Defne derin bir nefes aldı. Aklında kötü kötü düşünceler belirirken sormaya korktu. Kızının meraklı bakışlarının farkında olarak, mutfağa çevirdi yönünü. Kapıyı ardından kapatıp köşeye çekildi.
"Durumu nasıl?"
Kalbinin çarptığını hissediyordu.
"Pek kötü değil ama uyanmadı hala. İlk yardım hastanesindeyiz, kendine gelmesini bekliyoruz"
Defne'nin çok az da olsa rahatlamasına neden olmuştu. Rahatlıkla gizli bir nefes aldı.
"Anladım, geçmiş olsun"
"Teşekkür ederim. Görüşürüz"
Telefonu kapatan Çetin, bakışının karşısında duran odaya çevirdi. Kapıyı yavaşç
