Geçmiş
Asya’dan
Kaçıncı yalnızlığın ıstıraplarının kahrını çektiğim günlerden biriydi? Sanki her defasında daha da körüklenen ıstırabıma biri sürekli odun atıp ateşini hep diri tutuyordu. Bu, böyle olunca da kalp ağrım asla dinmiyordu. Neden diye bile soramıyordum. Nedenlikten çıkmıştım. Benim artık istediğim tek şey, bebeğimin sağlıkla doğmasıydı.
Kartal’ın beni getirdiği bu ev, çok güzel olsa da huzurum yoktu ki tadını bile çıkartamıyordum. Kaynanamdan kurtulmuştum. Onun kötülüğü artık bize bulaşmıyordu ama yine de mutsuzdum. Annem ve babam sürekli beni arasa da hiçbir şeyden haberleri yoktu. Olsa da pek bir şey değişmezdi. Babamın tek amacı, beni erkenden evermekti zaten.
Annem hiç istemese de artık geçmişti. Geçmiş bir şey için pişmanlık duymak sadece anı mahvederdi bu yüzden dü
