Çakır’dan
Menesa günden güne daha iyi olurken doktorlar da hep olumlu konuşuyordu. Mina, bebeğimizi bırakmak istemediği için özel izinle hastanede kalmaya devam ediyorduk. Bizim için uzun bir süreç olsa da bebeğimiz için değerdi. İkimiz de çok yorulmuştuk ama sonunda evimize kavuşacaktık.
Bu sıra bütün iş yükü Kutay ve Ecevit’e kalmıştı. Onlar da Mina ve Menesa iyi olsun da her şeyi yaparız deyip beni teskin ediyorlardı. Sabah uyandığımızda Mina her zamanki gibi yanağımı öptü.
“Çakır, hayatım kurtulduk değil mi?” diye sordu.
Canan’ın hala bir yerlerden çıkacağını düşünüp korkuyordu. “Kurtulduk, hayatım merak etme. Sen ve bebeğimiz de iyi.”
Mina iç çekti. “O gün, Hazal beni aradığında gerçekten de çok korktum. Hemen çıkmak istediğimi söylediğimde keşke şoförle gitseydim ama nereden
