Tüm gün boyunca midemde uçuşan kelebeklere engel olamıyordum. Ne kadar kontrol altında görünmeye çalışsam da içim kıpır kıpırdı. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte bir telaşa kapılmıştım zaten. Demirkan, akşam konuşmamız gerektiğini söylemişti; ama bunun ne zaman ya da nerede olacağına dair tek bir detay bile vermemişti. Telefon numarasını da hâlâ almamıştım. Sanki beni bir tür bekleyişin içine çekmek istiyor gibiydi.
Kendi kendime "Öyle olsun," dedim. Sanki beni boşlukta bırakması hiç umrumda değilmiş gibi davrandım. İdil Parlak'la toplantıyı da hallettikten sonra daha bir rahatlasam da diğer işlerime odaklanmak her zamankinden daha zordu. Her zaman yaptığım işleri bile aksatacak noktaya gelmiştim. Bu gün ne kadar uzun sürmüştü böyle!
Nihayet günün sonuna yaklaşırken her zamanki tempomla
