O an, dünya sadece ikimizden ibaretti. Rüzgâr saçlarımı savururken, Demirkan’ın sıcak dudakları dudaklarımın üzerindeydi. Kalbim kabına sığmaz bir coşkuyla atarken, gözlerimi kapattım ve o ana teslim oldum.
Beni yere indirdiğinde, hâlâ nefes nefeseydim. Ellerim yüzünde, bakışlarım gözlerindeydi. Şimdiye kadar ondan nefret ettiğim, ona meydan okuduğum o ilk tanıştığımız her an, şimdi bir anlam kazanıyordu. Belki de onunla geçirdiğim her saniye bu ana hazırlıktı. Onun kollarında adeta kaderime sarılıyordum.
Demirkan başını hafifçe eğerek yüzüme bir öpücük kondurdu. "Seni adaya götürmem gerek, burada kalırsak seni güverteye yatırmam gerekebilir."
Gülümsedim ama bu sözlerindeki ciddiyeti de gördüm. Gözleri hâlâ parlıyordu, içinde hafif bir karanlık da gizleniyordu.
Derin bir nefes alıp de
