Juvelian bir anlığına durarak babasına baktı. Daha sonra da, babasının ciddi olduğunu fark ederek ‘ kusura bakma baba. Senin kadar duygusal olamadığım için’ dedi. Aurlino kızını kendisine benzetiyordu. Bir zamanlar kendisi de insanların ölümlerini ve arkada bırakılan ailelerini umursamazdı. Fakat çocukları olduğundan beri, elinden geldiğince düşman edinmemeye çalışıyor, edindiklerini de bizzat öldürmüyordu. Daha sonra kendisini kötü hissetmemek için bulduğu bir taktikti. Çocuklar ablaları ve babaları arasındaki tartışmanın giderek kavgaya dönüştüğünü fark ederek hemen sofradan kalkıp, odalarına gittiler. Juvelian ve Aurliano sofrada tek kalınca Aurliano rahatlayarak, ‘ kardeşlerinin yanında bir daha benimle bu şekilde konuşma. Bir daha Juvelian bana karşı gelme. Bendeki değerini düşürme’
