28, Yalnızlığın Parçalar
Başım hafifçe önüme düştüğünde omuzlarım sarsılarak ağlamak istiyordum. Hâlâ gerçek gibi gelmiyordu. Oysa kanlı canlı yanımdaydı, "Kolum kanadım kırıldı sanki." düşüncemi yutmak yerine dile getirdim. Alçıların üzerinden ellerini kavradım, mavileri bu kadar keder taşımamalıydı. Altında ezilirdim, kalkamazdım. "Düzeltirim." dedi hiç düşünmeden. Gücü karşısında minnet dolu bakışlarımın yanına hayranlık da eklendi. Aylardır cehennemin içinde olmasına rağmen gözlerindeki öfke diriydi. Bana bakarken bunu geri planda tutuyordu ama ben derinlerinde görüyordum. İntikam alacaktı. İntikamını alacaktım. Parmak uçları uzun buklelerime değdiğinde tebessüm etti. Gülümsedim. "Hep böyle.. Kalsın." en son çocukken her an kıvırcık görebilmişti. Gözyaşımı silerek kıkırdadım, "Emin ol kabarık hâlini görsen
- Yazar
