Aylardır kalbimde ki ağırlık yerini nihayet özlediğim hislere bırakmıştı.Aziz'i gördüğüm an çarpan kalbim, heyecandan terleyen avuçlarım, sürekli onu arayan gözlerim.Ben... sevdiğim adama bugün kavuşmuştum.Ve o bana yuvama geldim demişti...Bundan daha güzel bir şey duymamıştım daha önce.
Öksüz ve yetim Süheyla onun yuvası mı olmuştu yani?
Yüzümde ki gülümseme ile mantıları kaynayan suya atarken nenemin kısık sesini duydum.
"Süheyla?"
Yüzümde ki gülüşle ona döndüm.
"Efendim?"
Karıştırdığı yoğurdu bırakıp bana yaklaştı.
"Komutan oğlum iyi hoş sana sevdalı bakar kızım...Ama iyi düşün hemi?Geçen sana söylediğim şeyleri iyice düşün."
Yüzüm söyledikleri ile düşerken kafamı yere eğdim.Nenem istemiyordu Aziz'i. Belki benim iyiliğimi istediği içindi ama ben artık ondan başkasını sevemezdim
