Büyü , lanet. Harfler hala dağılmamıştı. Üzerimde kalın bir hırka ile balkonumda oturup o harfleri izliyordum. İç içelerdi dağılmamışlardı. Sanki bana, bize göz dağı verir gibiydi. Oysa korkması gereken o değil miydi? Neden o kadar konuşmaya rağmen, korkmuyoruz denilmesine rağmen herkesin bir tereddüttü vardı? neden herkes içten içe çekiniyordu? Sıkıntı tam olarak kimdi? Ben miydim yoksa onlarda mıydı? Çözemiyordum.
Annem, Peri Trixy, Peri Pruna, Jovia, Minerva’ nın kardeşleri hepsi bu savaştan çekiniyordu. Korkularını anlayamıyordum. Bizi zaten çok uzun bir süre için kaybetmişlerdi. Bu kaybediş diyara gidiş değildi, uyanıştı. Yıllar sonra uyanmıştık. Ve bunun üzerine onlar beni ve Minerva ‘yı kaybetmişlerdi. Asıl şimdi halen korkuyorlardı? Bunun sonucunda ne olacaktı yeniden bizden uyuş
