Acılar…
Her insan farklı bir acının esiridir esasında. Kimileri tüm bu acılar içerisinde yaşamayı öğrenebilecek kadar yetenekliyken kimileri de o acılarda boğulup yok olacak kadar her şeyden vazgeçmiştir. Herkes, kalbinin en derinine gömdüğü bir açıyla şekillendirir karakterini. İşte bu yüzden kötü insanlar, kötü kararlar yoktur. Onları buna iten acılar vardır.
Ben bu seçeneklerin tam arasında kalıyordum. Ne tam anlamıyla o acılarla yaşayabiliyordum ne de onlara tamamen teslim olmuştum. Ailemden hiç şiddet görmemiştim mesela, vücudumda tek bir şiddet izi bile yoktu ama ruhum ve kalbim gizli yaralarla doluydu. Ben o izlerle yaşamayı öğrenmiştim, o izlerle başa çıkmayıysa hâlâ başarabilmiş değildim.
Şimdi, gecenin bu kör saatinde kollarımda çırılçıplak yatan adam da bu eşikte cambazlık
