Gözlerim mutfakta dolanırken telaşla oradan oraya koşturan ablamı izlemek midemi bulandırıyordu. Alanzo arabada yaşananlardan sonra beni eve bırakıp kendi evine geçmişti ve yemek için hazırlanmaya gitmişti, bende burada her şeyi tek başına yapmak isteyen bu kadınla baş başa kalmak zorunda kalmıştım.
Lucky’i görmekten nefret etmiştim, benim küçük dünyamı da birbirine katabilecek olması yeterince kötüydü. Hayata gözlerimi açtığımdan beri onun kötü kalbinin ekmeğini yemek zorunda kalmışken dünyanın nasıl böylesine adaletsiz bir yer olduğunu sorgulamadan da duramıyordum. Midem bulanıyordu, Tanrı şahidim olsun ki aynı duvarların içerisinde nefes alıyor olmak bile midemi altüst ediyordu.
“Yemekleri doğru düzgün yaptığına emin misin? Rezil olmak istemiyorum.” Tiz sesi kulaklarıma dolduğunda m
