Her insan bir umuda tutunur. Ayakta duracak, savaşacak bir umudu olsun ister. Yaşadıkları ağır gelir, tutunucak bir dalı olsun ister. Kimisi kendisine tutunur, kimisi sevdiklerine. Ama öyleleri var ki, onların ne tutunacak bir dalı var, ne de tutunmak istedikleri bir yürekleri var. Son dem dedikleri bir noktadadırlar. Ne ileri bir adım atacak güçleri var, ne de geriye. Öylece oldukları yerde kalıp son anı beklerler.
En yorucu olan adım atmak değil, atamamaktır. Öyle bir noktadır ki o, yaşayan bir ölüdür. Nefes alıp vermek bile zor gelir. Gözlerini kapatıp sonsuz bir uykuya dalmak istersin, ama gözlerini kapattığın an yaşadıkların bir film gibi gözünün önünde canlanır. Onu bile yapamazsın. Tam karşımda oturan adam gibi. Ne kadar gülümsemeye çalışsa da gözlerinin içindeki parıltıların sönük
