Hayat insana hep acı yüzünü göstermezmiş.
Hiç beklemediğin bir anda mutluluk kapını çalarmış. Yeniden hayata tozpembe camlar ardından bakmanı sağlarmış. Şimdiye kadar böyle bir yanı ile karşılaşmayan ben şimdi inanamıyorum bu haline.
Aylardır çektiğim acılar ve sıkıntılar birer birer uçup gitmiş, yerini mutlu anlara bıraktı. Buna inanamayan ben ise hala korku içinde etrafıma bakıyor ve uyuduğum rüyadan uyanacak gibi bir hisse kapılıyorum. Sahi bu bir rüya olsa ne hissederdim?
Belki mutlu olur, annemi kaybetmediğim, hala yaşadığı için sevinirdim. Yanına gider sıkı sıkı sarılırdım. Belki de yeni yeni tattığım duyguların eksikliği ile bocalar, nasıl hissetmem gerektiğini bilemezdim. Yeni yaşadığı mutlu anların elinden alınması insanı ağır bir depresyona bile sokabilir.
"Kız gelin bizim
