"Hepimizin huzur bulduğu, sık sık geldiği mekanlar vardır. Biz teyzem gibi takılı kalmadık o kadar. O farklı hepimizden. Ben Sille sokaklarında saklandım hep. Hani sen derdini denize anlatırsın ya, ben de Sille çayına anlattım. Sanki alıp götürecekmiş gibi. Büyüdükçe suskunluğa alıştım sanırım."
"Fazla susma. içinde birikenler can yakar. Dinleyen ve anlayan varsa bırak içindeki zehir dışarı aksın. Ben sustum da ne oldu? Annemi aramaya bile korkuyorum. Sen yapma bari." Dolan gözlerim ve titreyen sesim daha fazla konuşmama mani oldu.
"Bir gün konuşalım. Öyle sıradan kelimelerle değil, içimizde canımızı yakan zehirle."
"Konuşalım, ama bugün değil." Daha fazla bulduğum huzurun kaybolmasını istemiyorum.
"Haklısın, bugün değil. Bugün gezi rehberin olarak seni Sille köyü ile tanıştıracağım.
