Yusuf o gün, çenesini ağrıtacak kadar konuştuğu ve ayak tabanlarını acıtacak kadar koşturduğu sıradan bir eğitim/öğretim gününün ardından tanıdık bir an yaşıyordu. Önünde uçuşan siyah kumaşlar ve ıssız bir yol. Gerçi bu sefer kalabalık bir ortama doğru ilerliyorlardı. Önde Betül seri adımlarla okuldan kaçar gibi tramvaya yetişmeye çalışıyordu. Arkasından Yusuf sinsi bir takipçi gibi ilgisiz görünse de gayet odaklanmış bir şekilde ilerliyordu. Genç kızdan kendi dersinde yeterince hıncını aldığı için belki de kıza karşı daha farklı bakıyordu Yusuf. Her lafına küstahça cevap veren zeki ve bir o kadar anlaşılmaz bir kızdı Betül. Garip bir şekilde okulda hiç arkadaşı olmadığını fark etmişti adam. Aslında çok da garip bir şekilde denemez. Son zamanlarda sık sık yolları kesişiyordu ikilinin. Kant
