Bölüm 26: Kaşifin Mirası
Aslı’nın fısıltıyla okuduğu son kelimenin yankısı – *"...var... var..."* – odanın kubbesinde sönümlenip öldüğünde, yerine bıraktığı sessizlik, öncekinden bin kat daha ağır ve daha tekinsizdi. Bu, boşluğun sessizliği değildi. Bu, nefesini tutmuş, dinleyen bir şeyin sessizliğiydi. Daha önce onlara odanın yaşını fısıldayan o ritmik su damlası sesi bile, şimdi karanlıkta gezinen birinin sinsi adımları gibi geliyordu kulaklarına.
Aslı, elinde o cılız hayat belirtisi olan defterle donakalmıştı. Zihni, okuduğu o son iki kelimenin etrafında anlamsızca dönüyordu: *Gözleri var.*
Ancak Mert donmamıştı.
Onun bedeninde korku, paniğe değil, içgüdüsel ve keskin bir eyleme dönüşmüştü. Aslı’nın şoktan buz kesmiş parmaklarının arasından telefonu bir kaplan çevikliğiyle aldı. Işı
