7. Bölüm
571 Kelimeler
Villanın dış kapısı çalınca kalkıp kapıyı açtım
Veysel denen adam elinde bir sürü poşetle yere bakıyordu bir kaç gündür yüzüme bakmıyordu nedenini bilmiyordum ama nedeni büyük ihtimalle patronlarıydı
Yan tarafa geçerek içeri girmesine izin verdim elinde ki poşetleri tezgaha koydu ve bana doğru döndü yine yüzüme bakmıyordu
"Efendi bunları senin için aldırdı" elinde ki küçük poşeti gösterip tezgahın üzerine koydu
"Bunun içinde çeşitli vitaminler var patron her gün kullanman gerektiğini söyledi ve yemene dikkat etmen gerektiğini iletmemi istedi bugün meyve sebze her şeyi aldım ama bir eksik olursa bana söylersin hepsini alırım"
Adam yüzüme bakmadığı için sesimi bulmaya çalışıp
"Tamam" diyebildim
"Benden çekinme bacım senin yaşlarında bir kardeşim var beni abi olarak gör olur mu neye ihtiyacın olursa dışardayım lütfen çekinme"
Yabancı birinin beni kardeşi gibi benimsemesi...
Zaten dolu olan gözlerimi sızlattı daha fazla tutamayacaktım
Dizlerimin üzerine çöküp ağlamaya başladım
Efendi
Neden oturup ağlıyorsun benimle olmak bu kadar zor mu senin için...
O elini o kıza sürersen en sevdiğim adamım demem elini kökünden sökerim Veysel
Veysel beni duymuş gibi Sevda'nın omuzuna doğru uzattığı kolunu geriye çekti
Veysel benim adımı soyadımı ailemi bilen tek adamımdı
Ona güveniyordum beni hiç hayal kırıklığına uğratmamıştı
Evin belli bölümlerine kamera yerleştirmiştim günlük Sevda'nın her hareketini izliyordum
Oturduğu yerde ya ağlıyor yada boş boş duvara bakıyordu
Onun için her şeyin en iyisini alıp villaya yollatsam da mutlu olmuyordu
Kapı tıklatılınca sinirle önümde ki bilgisayarı kapattım
Ayağa kalkıp kapıyı açtım
"Yemeğe bekleniyor sunuz efendim"
"Tamam gidebilirsin"
Sevda'dan
Yerden destek alarak ayağa kalktım saatler sonra ayağa kalktığım için bacaklarım uyuşmuştu Veysel abi beni yanlız bırakıp çıkmıştı
Ayaklarımı sürüyerek koltuğa oturdum
Elimi karnıma atıp okşamaya başladım
"Belki sen gelirsen dünyam güzelleşmeye başlar ne dersin be bebe bebeğim"
Buruk bir tebessümle ayağa kalktım
Tezgahın üzerinde ki poşetlerin içine bakıp yine hüzünlendim
Eski yaşantımda bunların çeyreğini bulsam benden mutlusu yoktu ama bugün...
Buzdolabına yaklaşıp kapısını açtım tezgahın üzerinde ki her şeyi tek tek yerleştirdim karnım açlık sinyalleri verince kendime meyve tabağı hazırladım başka bir şey yiyecek halim yoktu
Oturma odasına geçip televizyonu açtım bir kaç kanal gezip izlemeye başladım
Meyvelerin çoğunu yedim doyduğumu hissetsemde tamamını bitirdim israfı hiç sevmezdim ve doğranmış meyve durmaz bozulurdu
Saatlerce boş boş televizyonu izledim sonunda koltukta uyuyup kaldım sabah erken uyanıp banyoya girdim
Bir kaç saat sonra kapı çalındı yavaşça yürüyerek kapıyı açtım
"Günaydın bacım nasılsın"
"İyiyim sen"
"Teşekkür ederim patron bahçeye çıkıp gezebileceğini iletme mi istedi istediğin zaman çıkabilirsin"
Bu iyi bir haberdi hava almak belki bana iyi gelirdi
"Teşekkür ederim" diyerek Veysel abinin gidişini izledim o gidince kapıyı kapattım
Acıktığımı hissedince kendime bir şeyler hazırladım ve yemeye başladım
Kahvaltı bitince benim için getirilen vitaminleri içmeye başladım
Mutfağı toplayıp odama çıktım üzerimi değiştirip villadan çıktım çıplak ayaklarla çimenlere bastım bir süre çimenlerin üzerinde yürümenin keyfini çıkardım
Bahçe dışından havlama sesi duyunca o tarafa kulak kabarttım
Veysel abi kapının yanında duruyordu yanına doğru yürüyerek
"Dışarda yavru köpek mi var"
Veysel abi bana bakmadan
"Evet küçük bir yavru köpek var dün annesi ve kardeşleri arabanın altında kaldı bu yavruyu kutunun içine koydum süt verdim ama sürekli bağırıyor daha anne kuzusuydu"
"Onu görmek istiyorum lütfen"
Veysel abi biraz düşündü
"Patron dan izin almam lazım"
Veysel abi az ileri gidip telefonu çıkardı
Fırsattan istifade hızla kapıyı açıp dışarı çıktım
Yavru köpek kutusundan çıkmış yola doğru yalpalayarak yürüyordu
Az ilerde araba görünce korkuyla kalp atışlarım hızlanmaya başladı
Hemen kocaman bir adım atarak koşmaya başladım
Veysel abi arkamdan bağırsada duymazdan gelip yavru köpeği yakalayıp kucağıma aldım
Son duyduğum şey arabanın fren sesiydi
- Yazar
