Yirmi İki
Abla!” Karanlığın içinde etrafıma bakındım. “Efe!” Onun sesiydi, bana seslenmişti. “Ablacım, beni unuttun mu?” “Kardeşim!” dedim bir şeyler görmek için çırpınırken. Ağlıyordum, gözyaşlarım tenimi yakıyordu. “Buradayım, görmüyor musun?” Arkamı dönüp Afra’yla göz göze geldim. “Buradayım,abla.” Ondan kaçmak için tam tersi yönüne koşmaya başladığımda yeniden “Efe!” dedim. “Abla,” bu sefer sesi merak doluydu. Bu ses tonunu çok iyi biliyordum. Ya bir şeyleri merak ettiğinde ya da yeni öğrendiğinde böyle konuşurdu. Yeniden arkamı dönüp Afra’yla Efe’ye baktım. Birbirlerine bakıyorlardı. Bu sefer onları ayırmak için yanlarına koştum. Koştum ama, ulaşamadım. “Efe!” “Abla?” dedi Afra’ya elini uzatırken. Uzattığı elini tutmak için Afra da ona uzandığında aralarına girmek için b
- Yazar
