Yanıp yanıp sönerken şehrin ışıkları zehir gibi sarmış her yanımı
Bağıra bağıra şarkı söylüyoruz. Annem önde gülerek alkış tutuyor, babam bilmediği şarkının melodisine eşlik ediyor.
Ben, kardeşimle beraber arka tarafta saçma sapan hareketler yaparak dans ediyorum.
Şarkının sözlerini bir tek ben biliyorum ama annemde, babamda, küçük kardeşim bile bana eşlik ediyor.
Gülüyorum, o zamanlar her an yaptığım gibi.
Yalnızlığım bırakmış kendini uçsuz bucaksız boşluğa düşmek ister gibi.
Aslında gülünecek bir şarkı değil gibi. Ama dedim ya, o zamanlar gülümsemek için tek nedenim şarkılar değil.
Şarkının yükselişinde yetmeyen sesim yüzünden detone olup kahkahakara boğuluyoruz. Sonra annem kendi için şarkı bulmak umuduyla radyonun tuşlarına rastgele basıyor.
Seksendört dolduruyor arabanın
