Baran – İç Ses (Arabada, akşam üstü):
Gözüm dikiz aynasına kayıyor farkında olmadan. Sanki hâlâ arkamda. Sanki hâlâ göz göze gelebilirim onunla, bir şey demesem bile beni anlayacakmış gibi.
“Berivan…”
İlk kez adını içimden böylesine net söyledim. Bu ismi duymuştum daha önce. Boran’dan…
“Okumuş, başına buyruk, inatçı ama çok zeki bir kız,” demişti. “Ailemizin onuru,” derken gözleri parlamıştı.
Ama ben, o ismi bir deftere not eder gibi kenara yazmıştım sadece.
Ne bilirdim ki o isim, gün gelecek, zihnimin tam ortasında yankılanacak?
Bu nasıl bir şey?
Ne zaman başladı?
İlk karşılaştığımızda mı, onun sinirle yüzüme bakarken bile zekâsını konuşturduğu o anda mı?
Yoksa bana laf sokarken gözlerinin içi gülerken mi?
“Sen benim dengemi bozuyorsun, Berivan.”
Ben hiçbir kadına bu kadar açı
