Yavuz çalıların arkasından birilerini seyrediyordu. Bir el ona dokundu. ''Yavuz, Yavuz ''diye seslendi. Arkasını döndü. Kimse yoktu. Yavuz telaşla etrafına bakındı. Sonra onu gördü. Korunun ortasında eve yakın bir yerde ona bakıyordu. Kız on iki on üç yaşlarında ya vardı ya yoktu. Yavuz'a baktı ve kafasını hayır anlamında salladı. ''Söyleyemezsin '' diye fısıldadı. Sonra her şey karardı. Kızın kumral saçları arkadan bağlıydı. Gözleri ağladığını belli eder gibi kızarmıştı. Saçları yüzüne dağılmıştı. “ Sen öldürdün ! Onları sen öldürdün ” diye haykırdı Yavuz doğru. Yavuz ona uzanmak istedi ellerini tutmak için uzattı ancak kız çılgınca kendini kaybetmiş bir halde bağırıyor, bir taraftansa sicim gibi iniyordu gözyaşları yanaklarından, rüzgâr saçlarını dağıtıyordu. Çok perişan bir hali vardı
