Kimsen yok mu kızım senin?''
Bu ses Gölgeye aitti, dudaklarında ise sevdiğim bir dal sigara duruyordu. Tüm gün sigara içmediğim için özlemiştim. Dudaklarından çekip almamak için zor duruyordum.
''Tüm gün beni mi takip ettin?''
''Eskiden kalan bir dostun da mı yok?''
Başımı çevirip yüzüne baktım, ''Katillerin ne zamandan beridir dostu olmuş?''
''Ben sana dost olurum.''
Kesin bir dille söylemişti bunu, bir alay sezinlemedim. Ya da bir küçümseyici tonda yoktu sesinde. Ben sesindeki samimiyete nedensizce inanmıştım, belki de o an inanmak güvenmek istiyordum. Bilmiyordum bazen çok ama çok çok uçlarda yaşıyordum hisleri ve bu asla iyi bir şey değildi. Hisler çoğu kez uçlardan ırak olmalıydı benim için bu dönem böyle sonlanmalıydı en azından. Belki de hep en azından böyleydi. Kendimi sıktık
