Jungkook'un anlatımından...
Telefonda Helena'nın çığlığını duyar duymaz arabadan kendimi atarak eve koştum.
Mesaj attığında bir sıkıntı olduğunu anlamış ve stüdyodan çıkmıştım, iyi ki de çıkmıştım.
Kapıyı açar açmaz salondaki koltukta kıvrınan Helena'yı görmem ile elim ayağım birbirine dolandı.
Sakin olmalıydım, sadece sakin...
Koşarak yanına gittiğim de beni gördüğüne şaşırıyorken aniden bir çığlık attı.
"Helena, iyi misin?"
Endişeli çıkan sesime karşı koluma yumruk atması ile şaşırdım.
"İyi gibi mi duruyorum geri zekâlı!"
Konuşmaya hali yoktu ama beni azarlamak için tüm enerjisini harcıyordu.
O, karşımda böyle kıvranırken beynim çalışmayı durdurmuştu.
Şu an ne yapmam gerekiyordu?
Ona doğru eğilip dudaklarına kısa bir öpücük kondurup geri çekilecekken aniden saçımı çekmesi ile
