Başımda beni zorlayacak bir ağrı ile gözlerimi araladım. Karanlık boş bir odadaydım. Yanıp sönen lamba her an işlevini yitirip zaten zar zor aydınlattığı yeri tamamen karanlığa gömecek gibiydi.
Benim burada ne işim vardı?
Hareket etmeye çalıştığımda olduğum yerde debelenmekle kaldım.
Çok güzel.
Ellerim ve ayaklarım bir sandalyeye bağlı esir alınmıştım. Yani bana böyle bir eşek şakası yapacak insanlar yoktu etrafımda, kaçırıldığımı anlamak zor değildi.
Anladığım kimin neden kaçırdığıydı?
En son hatırladığım evimde televizyon izliyor oluşumdu. İzlediğim dizinin en heyecanlı yerinde ağzıma kapatılan bir bez ve karanlık.
Normalde böyle bir durum beni etkilemezdi de karnımdaki minik için endişeleniyordum.
Cidden, ne kadar mükemmel bir anneyim ben böyle? Daha çocuk doğmadan aksiyona doya
