"Daha iyi misin?"
Saçlarımın arasına bıraktığı öpücükle kötü olmam imkânsızdı. Yaklaşık on beş dakikadır öylece sarılıyorduk.
"Benim karnım aç." Sabahtan beri tek lokma yememiştim. Kahvaltı da test yapacağım diye heyecan yapıp tam bitirmemiştim.
"Tamam, gel bir şeyler hazırlayayım." Hâlâ şaşkındı. Ne olduğunu merak ediyordu ama kötü olduğum için soramıyordu. Sanırım benim anlatmamı bekliyordu.
Yavaşça ondan ayrıldım, beraber mutfağa doğru ilerledik. Mutfak masasına oturup onu izlemeye başladım. Şu an ona bir bebeği olacağını söylemem gerekiyordu ama dilim varmıyordu. Sanki kelimeler boğazıma takılıp kalıyordu.
"Dolapta yemek varmış. Neden aç durdun?" Dolaptan çıkardığı tencereyi bana göstererek cevap beklemeye başladı.
"Bakmadım ki hiç." Kafasını iki yana sallayıp yemeği ocağa koyup
