Serhat, iki fincan sıcak kahveyi alıp salona döndü. Narin, eski bir battaniyeye sarınmış, koltuğun köşesine büzülmüş, boşluğa bakıyordu. Serhat, kahvesini önündeki küçük sehpaya koydu, kendi fincanını tutarak bir süre ayakta durdu. İçinde bir fırtına kopuyordu. Sonra, Narin’in karşısındaki sandalyeye, oldukça ağır bir çöküşle oturdu. Sessizlik, sadece radyodan gelen cızırtılı bir Anadolu türküsü ve yağmurun camlara vuruşuyla doluydu.
“Narin,” diye başladı sesi gergin ve alışılmadık derecede kırılgan. Parmakları fincanın etrafında geziniyordu, bakışları ise kahvedeydi. “Kahveni beğenirsin umarım. Sonra... Sonra sana anlatmam gereken bir şeyler var.”
Narin, başını kaldırıp ona baktı. Serhat’ın yüzündeki ifadeyi görünce içi güm güm atmaya başladı. Bu, bildiği soğuk, mesafeli koruma Serhat d
