Konak akşamın alacakaranlığına bürünürken, geniş merdivenlerden topuk sesleri yankılandı. Rojda ağır ağır indi basamaklardan. Üzerine giydiği gece mavisi, belinden oturan zarif elbisesiyle dikkat çekiyordu. Saçları özenle toplanmış, yüzünde sade ama etkili bir makyaj vardı. Her adımıyla, bu akşamın onun için özel olduğunu göstermek istiyordu. Avluda bekleyen araba kapının önüne yanaşmıştı bile.
Tam o anda, salondan çıkan Narin’in gözleri istemsizce Rojda’yla buluştu. Bir an dondu kaldı. Rojda’nın yüzünde hafif bir tebessüm, gözlerinde ise açık bir meydan okuma vardı. Narin başını çevirmedi, aksine dik dik baktı ona. İçinden geçenleri yüzüne yansıtmamaya çalışsa da, çenesinin sıkılışı ve gözlerinin içindeki parıltı çok şey anlatıyordu.
“Şuna bak,” diye geçirdi içinden Narin. “Bir de hazır
