Telefonu öylece kapattı. Karşısındakinin yüzüne kapattı ve bunu hiç önemsemiyordu. Karşısındakinin söylediği şeyler hoşuna gitmemişti. .
" Eylül. Ne kadarını duydun?"
" Ne kadarını duymam gerekiyordu? "
" Hiçbir kelimesini. "
" Duymam gerekenden fazlasını duydum o zaman. "
" Öyle görünüyor. " diyerek yüzünü sildi eliyle. İkimizde Rüzgar ile ilgili konuşmaya cesaret edemiyorduk. Sanki saçmalamak bize iyi gelecekti. Oysa bizim saçmalamak için bile Rüzgar' a ihtiyacımız vardı. Kaybettiğimiz burnu, kocayı, bebeği o olmadan nasıl bulurduk ki? Biz Rüzgar olmadan yönümüzü nasıl bulurduk? O sırada Ebru geldi.
" Kötü bir haber mi var? " diye sordu. Benim sormaya cesaretim yoktu. Ebru' nun sorusu üzerine bakışlarımı Çağrı' ya çevirdim.
" Hala yoğun bakımda. " dediğinde ona inanmakta zorluk
