Oda, Zöhre’nin sözleriyle buz gibi oldu. Herkes nefesini tutmuş, kadının zehirli sözlerini sindirmeye çalışıyordu. Kimsenin karşı koymaya cesareti yoktu. Zöhre, elini masaya sertçe vurduğunda yankılanan ses, herkesin içini titretti. Bu evde kimin sözünün geçtiği çok açıktı. Ve o söz, itiraz kabul etmiyordu.
Güneş, duyduklarının ağırlığı altında ezilmiş gibi hıçkırıklarla ağlamaya başlarken, Mirza sinirle dalga geçer gibi yüksek sesle kahkaha attı. Gözlerindeki öfke, salondaki herkesin üzerine bir gölge gibi çökerken Güneş'in gözyaşlarına aldırmadan, hatta ondan daha da fazla sinirlenerek konuştu.
“Sana, karımın beni aldattığını hangi *mına koduğumun çocuğu söylediyse, git ona de ki… ‘Onu bulursam önce belasını sonra sülalesini s*keceğim!” diye bağırdı, sesi odanın her köşesinde yankılanı
