Bölüm | 34
Onların yüzüne bile bakmadı. Duygularını dışa yansıtmamak için derin çabalar sarf etti. Zihninin üzüntüden bulanıklaştığını hissediyordu. Gözleri yere düşen karlara bakındı. Aptala dönmüş gibiydi. Sanki birileri bütün vücuduna bıçak darbeleri vurarak onu öldürüyordu. Başını öne eğerken, Orhan’a ses tonunu yükselterek ciddi bir ifade takındı.
“Nerden getirdiysen, onları geldikleri yere bırak.” Dedi ses tonunu idaresinin hakimiyetin de tutmak isterken.
“Kızım.” Dedi annesi ağlamaklı ses tonuyla. “Biz seni çok aradık.”
“Zaten nedense herkes beni çok arıyor ama bulamıyor, bulmak işinize mi gelmedi acaba? Bir insan nasıl kızını bulamaz ya. Bana masal anlatmayın.”
Yeşim Hanım kapıyı kapatmak için yönelirken, Orhan elini koyarak önlemişti.
“Uzaktan geldiler, bırak seninle
