Bölüm | 42
Ağaçlar kışın soğuğuyla ürpermişti. Kış tüm bitkilerle çatışarak savaş açıyor, güzelliğe dair ne varsa dondurarak, kendine has güzelliğini ve karla birlikte duruluğunu gözler önüne sunarak baş yapıtlığını koruyordu.
Gökyüzü parlaktı, kar taneleri tüm gecenin siyahlığına tutulmuş birer ışık gibiydi. Soğuk ve zifiri geceyi aydınlatarak güzelliğini yer yüzüne bahşediyorlardı. Zemine değen her kar tanesi eriyerek yok oluyor ve hiç var olmamışçasına gözden kayboluyordu.
O güzelliğin arasından karanlığı yararak ilerleyen siyah renkli cip, İstanbul’un başlangıç noktasına geldiğinde, tabela biraz çaprazında kalmıştı.
Bakışlarındaki ciddi üslubu değiştirerek gözlerini karısına çevirdi.
“Konuştun mu?”
“Arda’yla mı?” dedi Yeşim Hanım.
“Evet.”
“Onu alacak mıyız?”
“Evet
