İnsan, ne yaparsa yapsın geçmişi içinden söküp atamazdı.
Yaşadığı her şey, kalbinde tutsak edilmişti ve asıl mesele yanmak veya yakılmak değildi.
Susmak... Bu hayattaki en ağır işkenceyi hiç şüphesiz.
Bağırmak, her şeyi dağıtmak isterken ölüm sessizliğine boğulmak...
Zihnin girdaplar arasında sarsılırken var gücünle haykırmak istersin ama ağzından tek bir kelime dökülmez ya...
İşte insan, bundan öte acı çekemezdi.
Geç kalınmış bir yüzleşmenin tam ortasına düşmüştüm şuan.
Bengü, beni burada bulmayı beklemiyormuş gibi yüzünde kin, nefret, öfke ve dehşetin her tonunu ayrı ayrı barındırıyordu.
Tipine tükürdüğüm.
Sonra bakışları ansızın Kaan'a kaydı. Yutkunarak kısa bir süre ona baktığında Kaan hiç oralı olmadan direkt bana bakıyordu.
Kahretsin, nasıl bir döngüydü bu böyle?
"Kaa
