Göz kapaklarımın üzerine sanki tonlarca ağırlık yüklenmişte kaldıramıyordum ama inat ederek yavaş yavaş araladiğımda soluk beyaz duvar beyaz önlük lu hemşire dolaniyordu iyice gözlerimi açtığımda Baran beyaz duvara inat simsiyah bı koltuğun üzerinde iki büklüm uyuyordu kendimi yavaşça yukarı doğru çekip
*Baran Baran *diyince Baran gözlerini kırpıstirarak açtı elim hemen karinima gitti
*Yoksaaaa*dedim ağlamaklı ses tonumla
*Sisss hayatım bebeğimiz iyi sadece senin yorulduğunu hisettimis ve sana uyarı göndermiş *
Yüzümü ekşitip
*Ne diyon Baran hayırdır *diyemedim tabi içimdeki kamyon şoförü nu susturdum
Baran dediğimi anlamış gibi bakarak
*Gitmedi diyorum bebeğimiz bizi bırakmadı ervam *
*Şükür yarabbim sen evladımızı bize bağışladın şükür *diyerek elimi yüzüme sürdüm ve barana
