Neredeyse tüm gün boyunca uyumuştum. İlaçlar o kadar ağırdı ki elimi kaldırmakta zorlanıyordum. Zaman kavramını algılamakta dahi güçlük çekiyordum. Gözlerimi yavaşça açtım, elimi yüzüme götürdüm ve ayağa kalktım. Gözlerim yavaşça kararıyordu. İlaçlar yüzünden çabuk unutuyordum ve yemek yemeyi bile unutuyordum.
Yerde gözlerimi yavaşça açtım. Yastığın altında telefonum vardı. Yatağa oturdum, yastığın altından telefonumu çıkardım. Atlas, 20 saniye önce dört kez aramış. Telefonum sessizde olduğu için duymamıştım.Rusya'ya neden gittiğini bilmiyordum. Babası için… Ama neden? Babası neden Rusya'daydı?
Telefonu yastığın üzerine bırakıp yatağa koydum. Kapıya doğru yürüdüm ve gözetleme deliğinden baktım. Hiç adam yoktu. Kapıyı açtığımda, buz gibi hava koridoru doldurdu. Yalın ayak zemine bastım; b
