Herkes kendi umudunu tutunuyordu. Haris umut ediyorsa, ben de ediyordum. O, oğlunun kurtulmasını umut ediyorsa, ben de buradan, yani onlardan kurtulmayı umut ediyordum.
Bencillik yapıyor gibi hissediyorsam da bu yine benim hatam. Ben bencillik falan yapmıyorum, buradan kurtulmayı hak ediyorum. Çünkü hiçbir suçum yok. Düşünüyorum da, bir çocuğum olursa, onu Haris 'e bırakıp gidebileceğimi sanmıyorum. Bu benim için dünyanın en zor şeyi olur, ancak, onun bunu çok umursayacağını sanmıyorum. O da çocuğunu bana vermek istemeyecektir.
Haris bir anda, "Neden orada duruyorsun, içeri gelsene," dediğinde şok geçirdim. Benim burada olduğumu fark etmişti, saklamamıştım. Bu tam olarak kapı gözetlemek gibi bir şeydi ve bu beni utandırmıştı. Yavaşça içeriye girip ona yaklaştım, arkasında durarak, "Şey,
