CANAN’dan...
* * *
Taksi, oturduğumuz... Yani eskiden oturduğum apartmanın önünde durduğunda, aşağıya inip binaya baktım. Aklıma Can geldi. Neden bir süredir beni arayıp sormuyor? Hiç mi merak etmiyordu, yoksa onun için göze aldıklarım hiç mi umrunda değildi?
Kader bazen bize öyle oyunlar oynar ki, karşı çıkmaya çalıştığımız için bizi pişman eder. En sonunda ona boyun eğeriz.
Can bana "Keşke" dedirtti. Keşke o gün o teklifi kabul etmeseydim. Ama hayatıma devam edebilecek miydim? Boz ve Oğuz kardeşim onların evinde kalırken, ona ne olacağını bilmezken geri dönüp hiçbir şey olmamış gibi nasıl yaşayabilirdim ki? Vicdanımda ve Barbaros ailesinde olmayan bu duygu, bende fazlasıyla vardı.
Sezar benden önce taksiden atlamıştı. Evimize geri döndüğümüz için mutluydu. Keşke ben de aynı şekilde
